# This file is part of ICU4X. For terms of use, please see the file
# called LICENSE at the top level of the ICU4X source tree
# (online at: https://github.com/unicode-org/icu4x/blob/main/LICENSE ).

# Source - unicode-org/test-corpora
# Files -  gutenberg/Carroll-11/out/google/txt/th/8860606395858576540_11-h-1.htm.txt (Continued into h-2, h-3)
# Language - Thai

ไม่มีอะไรน่าสังเกต มาก นักในนั้น และอลิซก็ไม่ได้คิดว่ามันนอกลู่นอกทาง มาก นักที่จะได้ยินกระต่ายพูดกับตัวเองว่า "โอ้ พระเจ้า! โอ้ พระเจ้า! ฉันจะไปสาย!" (เมื่อเธอคิดดูทีหลัง เธอคิดได้ว่าเธอควรจะสงสัยในเรื่องนี้ แต่ตอนนั้นทุกอย่างดูเป็นเรื่องธรรมดา) แต่เมื่อกระต่าย หยิบนาฬิกาออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก และมองดู แล้วรีบเดินต่อไป อลิซก็ลุกขึ้นยืน เพราะความคิดแวบเข้ามาในหัวของเธอว่าเธอไม่เคยเห็นกระต่ายที่มีกระเป๋าเสื้อกั๊กหรือนาฬิกาให้หยิบออกมาเลยมาก่อน และด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงวิ่งข้ามทุ่งตามมันไป และโชคดีที่มาถึงทันเวลาพอดีที่จะเห็นมันกระโดดลงไปในโพรงกระต่ายขนาดใหญ่ใต้รั้ว
ในอีกชั่วขณะหนึ่ง อลิซก็ไล่ตามไปโดยไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่าจะออกไปได้อย่างไร
หลุมกระต่ายนั้นตรงไปเหมือนอุโมงค์ไปทางหนึ่ง จากนั้นก็จมลงไปอย่างกะทันหัน จนกระทั่งอลิซไม่มีเวลาแม้แต่น้อยที่จะคิดหยุดตัวเองก่อนที่จะพบว่าตัวเองกำลังตกลงไปในบ่อน้ำที่ลึกมาก
บ่อน้ำนั้นลึกมาก หรือไม่ก็เธอตกอย่างช้าๆ เพราะเธอมีเวลาเหลือเฟือที่จะมองไปรอบๆ และสงสัยว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ตอนแรกเธอพยายามมองลงไปเพื่อดูว่ากำลังจะเจออะไร แต่มันมืดเกินกว่าจะมองเห็นอะไร จากนั้นเธอก็มองไปที่ด้านข้างของบ่อน้ำและสังเกตเห็นว่าเต็มไปด้วยตู้และชั้นหนังสือ ที่นั่นเธอเห็นแผนที่และรูปภาพแขวนอยู่บนตะขอ เธอหยิบโถใบหนึ่งลงมาจากชั้นหนึ่งขณะที่เดินผ่าน มันมีป้ายเขียนว่า "แยมส้ม" แต่เธอต้องผิดหวังอย่างมากที่มันว่างเปล่า เธอไม่ชอบทำโถหล่นเพราะกลัวว่าจะฆ่าคนข้างใต้ จึงจัดการเอาโถไปใส่ในตู้ใบหนึ่งขณะที่เธอตกผ่านไป
"เอาล่ะ!" อลิซคิดในใจ "หลังจากตกแบบนี้ ฉันคงไม่คิดอะไรมากถ้าจะตกบันได! ที่บ้านทุกคนจะคิดว่าฉันกล้าหาญมาก! ฉันไม่พูดอะไรเลย ถึงแม้ว่าฉันจะตกจากหลังคาบ้านก็ตาม!" (ซึ่งน่าจะเป็นเรื่องจริง)
ลง ลง ลง การตกจะ ไม่มี วันสิ้นสุดหรือ? "ฉันสงสัยว่าฉันตกลงไปกี่ไมล์แล้วเนี่ย" เธอพูดออกมาดังๆ "ฉันคงใกล้ถึงใจกลางโลกแล้วล่ะ ลองดูสิ ฉันคิดว่าน่าจะลงไปตั้งสี่พันไมล์—" (เพราะอย่างที่เห็น อลิซได้เรียนรู้อะไรแบบนี้หลายอย่างในห้องเรียน และถึงแม้นี่จะไม่ใช่โอกาส ดี ที่จะอวดความรู้ เพราะไม่มีใครฟังเธอ แต่มันก็ยังเป็นการฝึกฝนที่ดีที่จะพูดซ้ำ) "—ใช่ ระยะทางประมาณนั้น—แต่ฉันก็สงสัยว่าฉันจะต้องไปถึงละติจูดหรือลองจิจูดเท่าไหร่?" (อลิซเองก็ไม่รู้ว่าละติจูดหรือลองจิจูดคืออะไรเหมือนกัน แต่คิดว่ามันเป็นคำที่ดูดีทีเดียว)
ทันใดนั้นเธอก็เริ่มพูดอีกครั้ง "ฉันสงสัยว่าฉันจะร่วง ลงสู่ พื้นโลกไหม! มันจะดูตลกแค่ไหนนะที่ออกมาท่ามกลางผู้คนที่เดินก้มหน้า! พวกต่อต้านน่ะ ฉันคิด—" (คราวนี้เธอค่อนข้างดีใจที่ ไม่มี ใครฟังอยู่ เพราะฟังดูไม่ค่อยเหมาะเลย) "—แต่ฉันคงต้องถามพวกเขาก่อนว่าชื่อประเทศคืออะไร รู้ไหม ได้โปรดเถอะค่ะ คุณผู้หญิง ที่นี่นิวซีแลนด์หรือออสเตรเลีย" (แล้วเธอก็พยายามทำความเคารพไปด้วย—ทำท่าเหมือน กำลังทำความ เคารพขณะที่เธอกำลังร่วงหล่นกลางอากาศ! เธอคิดว่าจะทำได้ไหมนะ?) "แล้วเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงโง่เขลาอะไรเช่นนี้ เธอจะคิดว่าฉันถามเหรอ! ไม่สิ มันไม่มีประโยชน์ที่จะถามหรอก บางทีฉันอาจจะเห็นมันเขียนไว้ที่ไหนสักแห่งก็ได้"